Czas na życie
Według Światowej Organizacji Zdrowia, co szósty mężczyzna i co piąta kobieta, w oparciu o dane z 2018 roku, rozwinie się na raka na dowolnym etapie ich życia. Na przykład w regionie Kijowa odnotowuje się rocznie ponad 6 tysięcy przypadków nowotworów złośliwych. Jednak współczesna medycyna pozwala nam przedłużyć życie wielu osób chorych na raka. Wielu, ale nie wszystcym.
Droga do świątyni.
54-letni Aleksiej Władimirowicz nigdy nie był wierzący. Krzyż, oczywiście, nosił, a nawet chodził do świątyni na Wielkanoc, aby przynieść ciasta Wielkanocne do konsekracji. Ale robił to na pamiątkę swojej zmarłej matki - raczej z przyzwyczajenia, a nie z jego serca. Pracując w dziedzinie finansów męsczyzna bał się tylko jednej wyższej siły - rocznego audytu podatkowego. Aleksiej Władimirowicz nie narzekał na jego zdrowie - rano ćwiczył, nawet nie próbował palić i próbował nie brać udziału w alkoholu. Oto tylko kilka ostatnich lat finansysta  zaczęły dręczyć bóle głowy. Tej jesieni stało się nie do wytrzymania i postanowiono udać się do lekarzy.
 - Już jestem przyzwyczajony do bólu, ale nagle poczułem się chory rano, gorzej niż damy w ciąży, serio? - mój rozmówca w zamyśleniu wyjrzał z okna kawiarni, od czasu do czasu głaszcząc trzydniowy zarost. - Czasami w środku nocy obudziłem się, pobiegłem za pigułkami, a następnie nie spałem aż do rana. Nie lubię szpitali, więc odłożyłem wizytę u lekarza. A kiedy przyszedł do lekarzy, okazało się, że sprawy są złe.
- Lekarzy od razu nie powiedzieli o tym Panu?
- Nie, oczywiście, nie byłem w szpitalu państwowym, ale w prywatnym.  Nie powiedzieli mi od razu, ale stopniowo gotowali mnie do tego. Przeszedł przez CM (tomografia komputerowa) i MRI (rezonans magnetyczny). Kiedy przyzwyczaiłem się do chodzenia do kliniki, mój lekarz pokazał zdjęcia mózgu i zaczął wyjaśniać, że mam nieoperacyjnego raka mózgu. Okazało się, że rak "nabrały siły" już dawno. A teraz operacja jest niemożliwa.
- Jakie jest wyjście?
- Nie mieli czasu, by cokolwiek zaoferować - poprosiłem o chwilę, by zaczerpnąć trochę powietrza i uciekłem z biura. Wyobraźcie sobie zdjęcie: koniec listopada, deszcz, zimno, ale chodzę po mieście w jednej koszuli i nie wiem gdzie idze. Dotarłem do siebie dopiero po 30 minutach, kiedy zdałem sobie sprawę, że stoję w pobliżu kościoła na cmentarzu Wszystkich Świętych.
Targowanie i akceptacja.
Zgodnie z koncepcją amerykańskiego lekarza Kublera-Rossa umierający przechodzi przez 5 etapów: zaprzeczanie, gniew, targowanie, depresja i akceptacja. Aleksiej Władimirowicz, jego zdaniem, natychmiast znalazł się na trzecim.
 - W tym kościele, zdecydowałem, że gdybym znalazł księdza, dowiedziałbym się od niego, jakie jest prawdopodobieństwo, że Bóg da mi co najmniej pięć lat, jeśli zacznę czynić dobre uczynki, - mężczyzna uśmiecha się smutno, poprawiając okulary. - Życie jednak nie jest filmem ze szczęśliwym zakończeniem. Nie spotkałem wtedy księdza, ale uspokoiłem się, zdecydowałem wrócić wieczorem i spróbować odwiedzić kościel.
Po powrocie do kliniki po "ucieczce" Aleksiej Władimirowicz rozmawiał z lekarzem. Przestudiował możliwe metody leczenia i konsekwencje odmowy opieki medycznej.
- Specjalista uczciwie powiedział, że prognozy są rozczarowujące. Jeśli odmówię od leczenia, to mam około dwóch bolesnych miesięcy, a potem koma i śmierć. Pod nadzorem lekarzy mogę liczyć od 5 do 9 miesięcy. Inny lekarz powiedział, że pacjenci początkowo nie wierzą w diagnozę i odmawiają zaakceptowania faktu, że ich życie zbliża się do końca. Szukają pomocy od szamanów i mediów.
- Jak Pan postrzegał tę sytuację?
- Czułem, że stoję na drodze, odwracając się w stronę hałasu, a ogromna ciężarówka zbliża się do mnie i nie ma już możliwości uniknięcia go. Pozostaje albo odpowiednio wytrzymać, albo spróbować uciec, ale nadal być rozmazany na autostradzie.
- Czy Pan myślał o hospicjum?
- Słyszałem, że są tam cudowne uzdrowienia, ale nie w moim przypadku. Widzisz, boję się umrzeć, nie kłócę się. Ale spędzić moje ostatnie dni na harmonogramie lekarzy, a nie w sposób, w jaki pragnę - jeszcze bardziej przerażający. Pozostało mi czasu wylącznie do życia. Dlatego podziękowałem lekarzowi i nigdy nie wróciłem do kliniki.
Marzenie z dzieciństwa.
Prosto z gabinetu lekarza, mężczyzna poszedł do pracy i napisał list o rezygnacji. Tego samego wieczoru uczestniczył w nabożeństwie w kościole, gdzie teraz próbuje być każdego dnia. A następnego dnia popełnił akt, o którym tak bardzo żałuje.
- Rano poszedłem do sklepu po produkty. W pobliżu wejścia nastolatkowie grzebali w ziemi, omawiając poszukiwanie "zakładek" (w slangu określane są narkotyki). Byłem bardzo zły. Dlaczego nie cenią sobie życia, niszczą go, ale żyją i ja będę musiał umrzeć? Rzuciłem się na nich kopnął tak, że zaczęli od razu uciekać. Znów bym ich pokonał, ale sąsiad zatrzymał się, dzięki Bogu. Potem wróciłem do sklepu, kupiłem wódkę i po raz pierwszy i ostatni raz w życiu upiłem się. Wypiłem, zwymiotowałem, a potem znowu piłem. I tak w kółko, aż nie zasnąlem.
Ataki rozpaczy w byłego finansistę zdarzały się nie raz. Pewnego dnia udał się nawet do hospicjum, aby zobaczyć to miejsce na własne oczy.
- Po rozmowie z głównym lekarzem i widząc na własne oczy, z pewnym niepokojem i uwagą, poddałem się na chwilę, - wspomina Aleksiej Władimirowicz. - Myślałem, że lepiej będzie umrzeć tak - w otoczeniu profesjonalistów, którzy złagodzą cierpienie. I wtedy usłyszałem rozmowę pielęgniarek, którzy rozmawiali o pacjencie, który umarł i nie zdążyl dokończyć czytania książki, którą naprawdę chciał dokończyć. Byłem zszokowany. Ja też nie miałem wiele. Pobiegłem szybciej do samochodu i pojechałem do domu.
Następnego ranka mężczyzna sporządził listę rzeczy, które musi wykonać, przed odejdziem. Główną pozycją na liście Aleksieja Władimirowicza była wyprawa do Grecji, o której marzył od dzieciństwa.
- Moja matka pochodziła z Grecji. Bardzo ładnie opowiedziała o Morzu Egejskim. Było mi bardzo przykro, że nie miałem okazji jej tam zabrać. A kiedy miałem środki, by pojechac do Grecji z moją matkę i samemu popatrzeć na morze, zaniedbałem podróżem, mówią o tym, że życie jest długie, wciąż mamy czas. Mama zmarła trzy lata temu, teraz i ja umieram. I wszystko, o co proszę Boga, aby dał mi czas, żeby się tam dostać i pójść brzegiem morza.